savolni bir necha bor oyisiga bergan, lekin biror marta tayinli javob ololmagandi. Hozir ham bu savol qanday og'zidan chiqib ketganini bilmay qoldi. Jamila opa o'g'lining bu savolidan bir oz o'ylanib qoldida sekin gap boshladi. -Biz dadang bilan ,,Bolalar uyi" da katta bo'ldik. Yoshlikdan bir birimizga ko'ngil qo'yib keyinchalik turmush qurdik. Boshida bizdan baxtli oila yo'qdek edi go'yo. Yetimlikda ko'rgan kechirganlarimiz unut bo'layozgandi. Dadang raxmatli juda mehribon shirinso'z oqil inson edilar. Meni o'qishim uchun o'zlari o'qimasdan tinmay mehnat qilardilar, meni yeru ko'kga ishonmasdan avaylab asrardilar. Har kuni o'zlari o'qishimga olib borib o'zlari olib kelardilar. O'qishimdagilarni ham ko'chada bizni birga ko'rganlarni ham hammasi bizga havas qilishardi. O'tmishimizni bilgan insonlar esa bizning bolalikdagi ko'rgan kechirganlarimiz uchun hozirgi hayotimiz allox tomonidan ato etilgan baxt deb hisoblashardi. Baxtli kunlarimiz juda ham tez o'tib borayotganedi, lekin bir kam dunyo deganlaridek bizning baxtimizga ham armon soya sola boshladi. Dadang ikkalamizni ham birgina farzandsizlik dardi qiynashni boshlagandi. Dadang raxmatli tunlari bilan mijja qoqmasdan alloxga iltijo qilib chiqardi. Bizga ham farzand ato etishini naslimiz yo'q bo'lib ketishiga yo'l qo'ymasligini so'rar edi. Menga bildirmasdan kechalari ko'z yosh to'kib chiqganlarini ham ko'p marta guvohi bo'lganman. Meni hayotga bo'lgan qiziqishim kundan kunga so'nib borayotgandi, faqatgina dadangni muhabbati meni hayotda ushlab turgan edi. Nihoyat iltijolarim hudoga yetib borib oradan 6 yil o'tgach men homilador bo'ldim. Shifoxonadan doktorni homiladorsiz degan gapini eshitgach dadang bir muddat o'zlariga kelolmadilar. Ha ularni bu xush xabar aqldan ozdirayozgandi. O'sha kundan boshlab dadang meni ishga ham yubormay qo'ydi. O'zlari kunduzi tinim bilmasdan ishlab menga har hil qimmat yeguliklar olib kelar, yana kechasi uhlamasdan alloxga shukrona bildirib chiqardi. Nihoyat uzoq kutilgan onlar yaqinlashib sen ham tug'ulding. O'sha kuni dadang ikkimizni quvonchimizni tariflashga so'z ojiz edi, ikkimizning ham ko'zimizdan quvonch yoshlari tinmasdan daryo misol oqardi. Dadang seni mard, jasur, qo'rqmas, pahlavon yigit bo'lsin deb ismingni Botir deb nomladi. Sen 4-5 oylik bo'lganingda dadang ,,Haj" safariga otlandilar. Menga ,,Onasi alloxni bizga bergan tuxfasiga men ham uning oldidagi farzimni ato etishim kerak, qolaversa o'g'limizni tili chiqganda meni Hoji-dada deb chaqirishini hohlayman" deb javob qildi. Men ularni yo'ldan qaytara olmas edim shuning uchun ularga oq yo'l tiladim. Keyin bilsam dadangni yuraklari qattiq betob bo'lib ular o'z o'limlari oldidan qarzlarini ato etishga otlangan ekanlar. Ketish oldidan menga ,,Keyingi safar seni ham olib ketaman onasi yaxshi qol, o'g'lim ikkalang alloxga omonat" deb hayrlashib ketdilar. Haj ziyorati yakunlanishiga bir kun qolganda uyimizga shum xabar keldi. Dadang uyoqda vafot etgandi, hamma musilmon orzu qiladigan o'lim dadanga nasib qilgan edi. Men bu xabardan qanchalik tushkunlikga tushmay dadangni omonati yani seni parvarishlab voyaga yetqazishga majbur edim. Sen bizning naslimiz davomchisan, shuning uchun bor mehrimni senga berdim. Ha o'g'lim men dadangni sog'inmadim axir yonimda sendek o'g'lim bor, hudo hohlasa sen dadang raxmatlik ikkimiz orzu qilgan hamma narsaga erishasan. -Bo'ldi bolam umringdan baraka top raxmat, kech bo'ldi yotib uxla ertaga o'qishga kech qolasan. Oyisining bu gaplarini eshitgan Botir sekin oyisining tizzasiga ochilib qolgan oyoqlariga choyshabni tortib yopib qo'yib eshik sari yo'l oldi. U honani tark etarkan ko'zlaridagi yoshni to'xtata olmasdi. Dunyo ko'ziga tor ko'rinib o'zidan o'zi nafratlanar, o'z joniga qasd qilgisi kelar, lekin oyijonisini gaplarini eslab bu yo'ldan qaytdi. Ha u ota-onasining naslini davom ettirishi ularga muqobil farzand bo'lishi lozim... Oradan 5 yil o'tdi Toshkent aeroporti, kollejni tamomlab tinimsiz mehnat qilgan Botir bugun oyijonisini qarshiolishga chiqgan.Mana nihoyat uzoqdan oppoq libosda ,,Haj" safaridan qaytgan Jamila opa ko'rindi, oyisiga ko'zi tushgan Botir ko'zidagi ikki tomchi yoshini kaftlari bilan artgancha oyijonisi tomon oshiqdi... (tamom) Hurmatli saytdoshlar hikoyani nomini va boshlanishini atayin ehtirosli qilib yozdim. Agar bunaqa qilmaganimda ko'p yoshlarimiz bu hikoyani o'qimasdan etiborsiz qoldirishardi. Axir kimdir nasixat qilsa hech birimizga yoqmasligi tabiiy ayniqsa endi qoni qaynab ulg'ayyotgan yoshlarimizga. Hikoyamni oxirini nasihat bilan yakunlamoqchi emasman, shunchaki ochiq qoldiraman. Hulosa o'zlarizdan, Barchamizni mehribon onajonlarimizni allox o'z panohida asrasin, o'tib ketganlarini joylarini jannatda qilsin, barchangizga omad tilab hurmat bilan TuNGi_HaMRoX... P/s: bu hikoyani TuNGi-HaMRoX yozgan. O'zi kompyuterdan kira olmayotgani uchun mendan so'ragandi P/p/s: TuNGi-HaMRoX, men ham kompyuterdan kirmayman. Oddiy telefondan kiraman. Qanday telefondan kirishim esa sizga ko'rinsa kerakBotir oilada yolg'iz farzand, onasi Jamila opaning yolg'iz suyanchi. Uning dadasi Botirning yoshligida vafot etgan. Jamila opa yolg'iz farzandini oq yuvib oq tarab, hechkimdan kam qilmay yolg'iz o'zi voyaga yetqazdi. Mana bu yil Botir maktabni tugatib mustaqil hayotga qadam qo'ydi. U ko'plab tengqurlari kabi internetga mukkasidan ketgan, kechayu kunduz har hil saytlardan chiqmasdan o'tirardi. Jamila opa bularni sezsada uni koyib ko'nglini og'ritishni hohlamasdi. Botir esa har kuni internetdan uyatsiz roliklar tortib olib ko'rar, har hil hikoyalarni o'qib o'z ongini zaharlashda davom etardi. Bir kun Botir saytlarni titkilab o'tirib, ,,Ona- bola" degan hikoyaga ko'zi tushadi va qiziqib kirib o'qib ko'radi. Hikoyani o'qib uning ham hayoli buzila boshlaydi. Endi u har kuni internetdan ,,qarindoshlar" va ,,ona-bola" hikoyalarini qidirib topib o'qirdi. Har kuni vannaga kirib hikoyalardan ehtiroslanib shahvatini qondirib chiqardi. U internetga butunlay mukkasidan ketgandi. Endi hikoyalardan unchalik ham tasirlanmay qo'ygandi va u endi bu narsalarni hayotda sinab ko'rishni hohlayotgandi. U ko'z oldiga onasini keltirdi. Jamila opa 45 yoshdan oshgan bo'lsa ham, o'ziga qarab chiroyli kiyinib pardoz andoz qilib yurardi. Bankda bosh hisobchi lavozimida ishlardi. Botir boshida onasi haqida bunday hayollarga borganidan o'zidan o'zi nafratlanardi, keyinchalik esa bu hayollar unga hush yoqib ehtiroslarini o'yg'ota boshladi. Botirni hayolida oyisi ham yolg'izlikdan qiynalardi. U hikoyalarda o'qigani kabi oyisini ochiqroq kiyimda ko'rolmasdi uyda. Jamila opa uyda ham ko'chada ham o'ziga yarashgan kiyimlar kiyar, kalta, ochiq-sochiq kiyimlarni yoqtirmasdi. Botir endi har kuni onasini kuzatish bilan kun o'tqazardi, onasi vannaga kirsa orqasidan borib jo'rttaga vanna eshigini itarib ko'rar,lekin oyisi hech eshikni ochiq qoldirmas, tunda uhlayotganda oyisini yotoqhonasini poylar, lekin Jamila opa har doim ustiga adyolni yopib yotar va Botirga hech narsa ko'rinmasdi. U hikoyadagi bolalarga havasi kelardi, axir